Zijn 'love languages' totale onzin?

In dit artikel:

Gary Chapman, een Amerikaanse predikant die als relatieadviseur werkte, introduceerde in 1992 het idee van “de vijf liefdestalen”: uiteenlopende manieren waarop mensen liefde tonen en het liefst ontvangen — vaak vertaald als woorden van bevestiging, kwaliteitstijd, cadeaus, dienstbaarheid (acts of service) en lichamelijke aanraking. Chapman stelde dat elk paar meestal één primaire liefdestaal heeft en dat het goed uitpakt wanneer partners dezelfde taal spreken; verschillende talen zouden juist reden zijn om rekening te houden met elkaars voorkeuren.

Onderzoek uit de afgelopen jaren plaatst die theorie echter stevig in perspectief. Een overzichtsstudie (onder andere onderzoekers van de University of Toronto) uit 2024 verzamelde empirische onderzoeken en concludeerde dat er weinig overtuigend bewijs is voor Chapmans strikte indeling. Psychologen merken dat affectieve handelingen arbitrair in vijf categorieën zijn verdeeld en dat andere belangrijke vormen van affectie — zoals iemand in je sociale kring introduceren of samen conflictvaardigheden leren — buiten dit model vallen. Een nieuwere studie uit 2025 onder bijna 700 deelnemers vond dat het uiten van elkaars vermeende “favoriete” liefdestaal wel samenhangt met tevredenheid, maar niet beter werkt dan andere manieren om genegenheid te tonen. Complimenten en aandacht (woorden van bevestiging en kwaliteitstijd) voorspellen relatietevredenheid vaker, ongeacht of die talen iemands voorkeur zijn.

Kortom: wetenschappelijk gezien houdt het vijf-talen-model weinig stand als vaste wet. Tegelijk is het niet geheel nutteloos: simpele tests en het gesprek over ieders wensen kunnen relaties helpen omdat ze bewustzijn en communicatie stimuleren. In praktische zin werkt veel liefde geven — aandacht en waardering — vaak al wonderen.