Waarom zijn PFAS zo te gek én zo ruk?

In dit artikel:

PFAS is een verzamelnaam voor ongeveer tienduizend stoffen die dankzij een extreem sterke binding tussen koolstof en fluor water en vet afstoten. Daardoor zijn ze nuttig in producten als antiaanbakpannen, regenjassen, pizzadozen en brandblusschuim. Maar precies diezelfde eigenschap maakt PFAS hardnekkig: ze breken bijna niet af, blijven lang in het milieu aanwezig en zijn lastig te verwijderen. Vernietiging vraagt veel energie, bijvoorbeeld verhitting tot rond de 800 graden, al worden ook technieken met uv-licht en zinkoxide onderzocht. In het lichaam gedragen sommige PFAS zich als vetzuren, waardoor ze moeilijk via de nieren worden uitgescheiden; de helft verdwijnt pas na drie tot zeven jaar. Omdat ze biologische processen kunnen verstoren, worden ze in verband gebracht met problemen rond cholesterol, het immuunsysteem en hormonen, en mogelijk ook met een mindere werking van vaccins en een groter risico op nier- en teelbalkanker.