Waarom samenleven met wolven in Californië lastiger blijkt dan gedacht

In dit artikel:

Twee nieuwe onderzoeken schetsen een lastig neveneffect van de terugkeer van de wolf in Californië. Sinds de eerste wolf in 2011 na bijna een eeuw weer opdook, leven er volgens de autoriteiten inmiddels negen roedels in de staat. Dat is een succes voor natuurbehoud, maar het zorgt tegelijk voor spanningen met veehouders.

Onderzoekers van de University of California, Davis bekeken keutels van wolven uit twee roedels in de zomers van 2022 en 2023. Daaruit bleek dat DNA van runderen opvallend vaak voorkwam: in 86 procent van de monsters in 2022 en in 55 procent in 2023. Dat betekent niet automatisch dat de wolven het vee zelf hebben gedood; ze kunnen ook van kadavers hebben gegeten. Wel wijst het erop dat runderen een belangrijke voedselbron zijn in deze regio, waar andere prooien zoals muildierherten schaars zijn geworden door menselijke invloed op het landschap.

Een tweede studie laat zien dat de aanwezigheid van wolven ook effect heeft op de dieren die ermee samen grazen. In haarmonsters van vleesrunderen werd 58 procent meer cortisol gevonden bij dieren in wolvengebied dan bij runderen in gebieden zonder wolven. Dat duidt op langdurige stress. Volgens onderzoeker Tina Saitone kan dat niet alleen het dierenwelzijn schaden, maar mogelijk ook de productie en vruchtbaarheid beïnvloeden, met financiële gevolgen voor veehouders.

De kern van het probleem is dat wolven terugkeren in een gebied met uitgestrekte open graaslanden, waar meer dan 10.000 koe-kalfparen op ruim een miljoen hectare rondlopen. Dat maakt bescherming ingewikkeld: hekken zijn daar nauwelijks haalbaar.