Waarom PFAS zich zo graag aan schuim hecht (en wat we daarmee kunnen)

In dit artikel:

Ingenieur Joséphine van Ruiten van de TU Delft onderzoekt hoe PFAS met schuim uit afvalwater kunnen worden verwijderd. Door luchtbellen door vervuild water te sturen, hechten de stoffen zich aan het schuim, dat vervolgens wordt afgevangen. De methode kan PFAS concentreren in een veel kleinere afvalstroom, maar daarmee is het probleem nog niet opgelost: het giftige schuim moet daarna worden vernietigd.

Dat vernietigen is onderwerp van vervolgonderzoek. Verbranding is mogelijk, maar vereist temperaturen boven de duizend graden en kost daardoor veel energie. De onderzoekers willen eerst zo veel mogelijk PFAS in een klein volume concentreren, zodat uiteindelijk minder materiaal hoeft te worden behandeld. Ook bekijken ze welke vernietigingsmethode de minste energie en chemicaliën vraagt.

Volgens Van Ruiten is voorkomen dat PFAS in het milieu terechtkomt belangrijker en effectiever dan de stoffen achteraf verwijderen. Bij de bron zijn de concentraties hoger en is behandeling eenvoudiger; zonder bronaanpak blijft zuivering volgens haar “dweilen met de kraan open”.

In laboratoriumtests werd 50 tot 60 procent PFAS verwijderd. Dat resultaat is vooral veelbelovend voor langere ketens zoals PFOS en PFOA, terwijl kortere ketens moeilijker te verwijderen zijn doordat ze beter oplossen in water. De onderzoekers testen daarom een positief geladen co-surfactant, dat zich mogelijk aan deze kortere ketens bindt. Daarnaast loopt een grootschalige proef bij een afvalwaterzuiveringsinstallatie met een schuimafvanger. Later wordt onderzocht hoe het PFAS-houdende schuim het best kan worden vernietigd.