Waarom het invasieve manenschaap zo gevaarlijk is voor dikhoornschapen

In dit artikel:

Een invasieve schapensoort in Texas blijkt een ernstige bedreiging voor het inheemse dikhoornschaap. Onderzoekers van Texas A&M University en de Texas Parks and Wildlife Department tonen aan dat het manenschaap, oorspronkelijk uit Noord-Afrika en inmiddels ingeburgerd in delen van Texas, ziekteverwekkers kan dragen die bij dikhoornschapen een dodelijke longontsteking veroorzaken. In een experiment met twaalf besmette manenschapen, die dicht bij dikhoornschapen werden gehouden en soms zelfs waterbakken deelden, overleed uiteindelijk 80 procent van de dikhoornschapen aan de infectie. De manenschapen zelf kregen nauwelijks klachten, maar bleven de bacterie wel lang verspreiden: bij één dier werd het DNA van de ziekteverwekker nog 171 dagen later gevonden.

De onderzoekers richtten zich vooral op Mycoplasma ovipneumoniae, een bacterie die luchtwegproblemen veroorzaakt en vaak een opstap vormt naar grote uitbraken in wilde schapenpopulaties. Ook andere bacteriën kunnen de ziekte verergeren, waardoor hele kuddes kunnen wegvallen. Daarnaast blijkt uit veldonderzoek onder 351 wilde manenschapen uit twaalf berggebieden in Texas dat de bacterie breed circuleert: bij 9,4 procent werd het DNA aangetroffen en ruim de helft had antistoffen, wat wijst op eerdere blootstelling. Vooral jonge dieren dragen de bacterie vaker bij zich, en verschillende populaties blijken niet dezelfde varianten te hebben.

Volgens de onderzoekers is juist dat stille dragerschap het grote gevaar: een besmet manenschaap kan er gezond uitzien en toch lange tijd anderen infecteren. De bevindingen hebben al geleid tot strenger natuurbeheer, onder meer bij het verplaatsen van gezonde dikhoornschapen naar een gebied waar de kans op contact met manenschapen klein is. Natuurbeheerders willen nu beter in kaart brengen waar besmette dieren leven en waar gedeelde waterbronnen of andere contactpunten de besmetting kunnen versnellen.