Waarom graaft je hond een kuil in de tuin?

In dit artikel:

Graven in het gazon is voor veel honden volkomen normaal: het is vaak ingegeven door instincten, jachtgedrag, stress of verveling. Gedragsbioloog Claudia Vinke (Universiteit Utrecht) legt uit dat sommige rassen een sterke aanleg hebben om te graven omdat dat paste bij hun oorspronkelijke taak – bijvoorbeeld de Hollandse smoushond als muizenvanger of de teckel (Dachshund) die van oudsher ondergronds op dassen jaagde. Honden kunnen soms ook geluiden van muizen of mollen onder de grond waarnemen waar mensen niets van merken, wat het graafgedrag activeert.

Niet alleen jachtinstinct speelt een rol: opgehoopte spanning als gevolg van bijvoorbeeld het zien van een andere hond buiten bereik, of simpelweg verveling, kan leiden tot wild graafgedrag. Voor sommige rassen is graven een primaire behoefte en geen tijdelijk tijdverdrijf; die honden hebben meer fysieke én mentale stimulatie nodig dan een kort ommetje.

Straffen helpt volgens Vinke weinig. Beter is het graafgedrag te reguleren en benutten. Praktische oplossingen:
- Richt een toegestane graafplek in of koppel graven aan een commando, zodat de hond weet waar en wanneer het mag.
- Verstop af en toe lekkernijen op de aangewezen plek om het interessant te houden.
- Bied extra mentale taken tijdens wandelingen: speur- of zoekopdrachten verminderen de drang om in de tuin te graven.
- Voor ernstiger gevallen kun je creatief zijn met de tuinaanleg (bijvoorbeeld ondergrondse betonnen buizen als parcours voor teckels/jack russells) of inschrijven voor speur- en detectiecursussen bij een hondenschool.
- Afleiding met een bal, jachtdummie of stevige knuffel kan helpen bij acute graafbuien door stress.

Let op veiligheid: voorkom dat honden op gevaarlijke plekken gaan graven, zoals dijken. Samengevat: een gat in het gras is vaak logisch hondengedrag dat je beter kunt begrijpen en kanaliseren dan bestraffen. Met begrip, aangepaste uitdaging en geschikte voorzieningen blijft de hond gelukkig én bespaar je je gazon.