Waarom blijft angst bij mensen met slapeloosheid langer hangen? Hun zweet geeft een hint

In dit artikel:

Mensen met slapeloosheid lijken lichamelijk minder goed te leren dat een dreiging voorbij is. Dat blijkt uit een analyse van huidgeleidingsmetingen door onderzoekers van New York University en Harvard Medical School.

Aan het onderzoek deden 24 volwassenen met slapeloosheid en 24 goede slapers mee. Terwijl zij in een MRI-scanner lagen, kregen de deelnemers een beeld te zien dat telkens werd gevolgd door een zelfgekozen, onaangename maar niet-pijnlijke elektrische schok. Daarna verscheen hetzelfde beeld zonder schok, zodat de deelnemers konden leren dat het weer veilig was. Een dag later werd getest of die nieuwe herinnering was blijven hangen.

De onderzoekers gebruikten rekenmodellen die niet alleen korte pieken in huidgeleiding analyseerden, maar ook het langzaam veranderende achtergrondniveau. Alleen die uitgebreidere methode liet een duidelijk verschil zien: bij goede slapers nam de lichamelijke spanning af toen de schokken stopten, terwijl die bij mensen met slapeloosheid licht toenam. Andere verschillen wezen in dezelfde richting, maar waren statistisch niet overtuigend.

Volgens de onderzoekers kan bij slapeloosheid een nieuw veiligheidsgeheugen minder sterk worden gevormd, waardoor het oude angstgeheugen blijft overheersen. Dat kan verklaren waarom mensen bang blijven dat een slechte nacht hun volgende dag verpest, ook als dat meestal niet gebeurt. Het biedt mogelijk ook inzicht in waarom blootstellingstherapie, die op vergelijkbaar afleren berust, minder goed werkt bij slechte slapers.

De conclusies zijn voorlopig: door slechte metingen bleven kleine groepen over en deelnemers met psychische aandoeningen of slaapmedicatie waren uitgesloten. Grotere studies moeten de bevindingen bevestigen. De methode kan in de toekomst wellicht met draagbare huidgeleidingsmeters worden toegepast.