Waarom bakkersgist ons kan helpen om Mars te koloniseren

In dit artikel:

Onderzoekers uit Hongkong hebben een bouwmateriaal ontwikkeld dat mogelijk op Mars kan worden gemaakt zonder energieverslindende oven. Het bestaat uit zand, gelatine en genetisch aangepaste bakkersgist. De gistcellen dragen kleefeiwitten die de zandkorrels binden en de structuur tijdens het invriezen verbeteren.

Het mengsel wordt bij lage temperatuur ingevroren en gevriesdroogd, waarna een poreus maar stevig materiaal overblijft. In een klimaatkamer lukte het om bij -30 graden en sterk verlaagde luchtdruk een torentje van 4,5 centimeter te printen. Het materiaal haalde een druksterkte van ongeveer 12 megapascal. Hoewel het minder sterk is dan beton, is het taaier en tot twee keer beter bestand tegen buigen. Dat kan helpen tegen rondvliegend zand en gruis tijdens Marsstormen.

Volgens een eerste berekening kost de methode 0,02 tot 0,12 gigajoule per kubieke meter. Daarmee zou een zonnepark minder dan een uur nodig hebben, tegenover meerdere dagen voor methodes waarbij Marsstof boven 1.000 graden wordt verhit. Het materiaal kan bovendien opnieuw worden verwerkt: na vier rondes bleef de sterkte vrijwel behouden en waren nog levende gistcellen aanwezig.

De resultaten zijn voorlopig alleen op kleine schaal aangetoond met blokjes van één centimeter en een schoenendoosgroot torentje. Gelatine en voedingsstoffen voor de gist moeten bovendien vanaf de aarde worden aangevoerd. Ook zijn nog geen tests gedaan met echt Marsgruis, straling, luchtdichtheid of langdurige blootstelling. De onderzoekers zien het materiaal daarom vooral als een mogelijke dragende buitenschil rond een aparte, luchtdichte binnenlaag; een praktisch Marsgebouw is nog ver weg.