Voor deze bedreigde zalmsoort kan de watertemperatuur in de eerste twee weken het verschil maken tussen leven en dood

In dit artikel:

De Sacramento River winter-run Chinookzalm, de meest bedreigde zalmsoort van Californië, is vooral in de eerste twee weken na de bevruchting zeer gevoelig voor warm water. Onderzoekers van onder meer de University of California, Davis en NOAA Fisheries ontdekten dat een stijging van de watertemperatuur met 1 graad Celsius in die periode de geschatte overlevingskans met ongeveer 73 procent verlaagt. Zalmen die deze kwetsbare fase in koeler water doorkomen, blijken later beter bestand tegen hogere temperaturen.

De soort heeft nog maar één wilde populatie, waarvan jaarlijks gemiddeld enkele duizenden volwassen dieren terugkeren. Door de Shasta Dam kunnen de vissen niet meer naar de koude bergrivieren stroomopwaarts en moeten ze paaien in lager gelegen delen van de Sacramento, waar het water in de zomer warmer wordt. Beheerders laten daarom koud water uit Shasta Lake instromen, maar die voorraad is vooral in droge jaren beperkt. De timing van dat koude water blijkt cruciaal.

De onderzoekers vergeleken gegevens uit 2021 en 2022. In het warme, droge 2021 leverden vooral nesten uit een korte koelere periode in juni levende jongen op. In het koelere 2022 was de geschikte periode langer, van ongeveer half juni tot eind juli. Met groeilagen en zuurstofisotopen in de gehoorsteentjes van jonge zalmen konden de wetenschappers hun leeftijd en de temperaturen tijdens hun vroege ontwikkeling reconstrueren. Die informatie koppelden ze aan nesttellingen en temperatuurmodellen.

De resultaten laten zien dat het aantal volwassen zalmen dat terugkeert om te paaien niet automatisch iets zegt over het voortplantingssucces. Alleen eieren die onder de juiste omstandigheden worden gelegd, leveren veelal overlevende jongen op. Als slechts een klein deel van de volwassen vissen nakomelingen krijgt, kan bovendien de genetische diversiteit afnemen en wordt de populatie kwetsbaarder voor klimaatverandering. De onderzoekers pleiten daarom onder meer voor beter getimed waterbeheer en het herstel van delen van het historische leefgebied.