Uitstelgedrag en toch je werk af krijgen, dat kan prima samen gaan

In dit artikel:

De Amerikaanse filosoof en Stanfordprofessor John Perry ontwikkelde Structured Procrastination: een methode waarmee uitstellers hun neiging om moeilijke taken te vermijden toch productief kunnen inzetten. Hij won er onder meer een Ig Nobelprijs mee.

De aanpak begint met een to-dolijst waarop taken staan gerangschikt van belangrijk en dringend naar minder belangrijk, maar nog steeds nuttig. Wie opziet tegen de belangrijkste klus, zal volgens Perry vaak vanzelf aan de haal gaan met overzichtelijke taken lager op de lijst. Dat sluit aan bij de psychologische ‘Law of less work’: mensen kiezen liever voor makkelijke, behapbare opdrachten dan voor een moeilijkere taak die eigenlijk meer waarde heeft. Zo kan een uitsteller alsnog veel werk verzetten, terwijl een lege lijst juist verlammend kan werken.

Perry keert zich daarmee tegen de populaire ‘eat the frog’-methode, waarbij je de lastigste klus meteen doet. Hij adviseert die taak juist bovenaan te zetten, maar haar in gedachten belangrijker en urgenter te maken dan ze werkelijk is. Taken die echt geen uitstel dulden, moeten uiteindelijk wel worden aangepakt. Als de deadline dichtbij komt, kan oplopende druk de prioriteiten veranderen en alsnog motivatie opleveren. Studies wijzen erop dat dit deadline-effect kan helpen, al vergroot stress ook de kans op fouten.

Structured Procrastination is dus geen waterdichte oplossing: de methode kan productief zijn, maar blijft ook een manier om verantwoordelijkheid voor je uit te schuiven.