Uit de Praktijk: een arts kan die doktersbril maar moeilijk afzetten

In dit artikel:

Orthopedisch chirurg Lisette Langenberg beschrijft in haar wekelijkse column hoe moeilijk het is om de professionele “doktersblik” buiten de spreekkamer te temperen. Op feestjes is de vraag wat ze doet vaak gevolgd door anekdotes over zieke familieleden en regelmatig door verzoeken om spontaan medisch advies: onbekenden tonen littekens of vragen om een snel consult. Zulke momenten creëren ongemakkelijke situaties voor zowel haar als de anderen in gezelschap.

Ze probeert soms te verhullen wat ze precies doet — een keer noemde ze in een kroeg halfslachtig dat ze “af en toe een schroefje vastdraait” — maar zelfs dat leidt tot herkenning en verdere belangstelling. Langenberg erkent dat zij net als andere vakmensen onwillekeurig patronen en afwijkingen ziet: mensen die mank lopen, slecht houdende ouderen, of rollators die verkeerd zijn afgesteld trekken haar aandacht. Dat maakt het verleidelijk om op straat of tijdens een familiebijeenkomst advies te geven, maar dat is niet altijd gepast.

Een ingrijpend voorbeeld illustreert de ethische kant: op een bruiloft vroeg ze voorzichtig naar de kleur van de huid van de moeder van de bruid — die bleek door een recent ontdekte kanker veroorzaakt te zijn; het feest veranderde daarna van toon. Dergelijke ervaringen benadrukken hoe lastig het is een grens te houden tussen bezorgdheid en het verstoren van sociale situaties.

Ze sluit af met relativering: het vak levert waardevolle ontmoetingen en verhalen op, maar de interne medische reflex blijft soms ongewenst aanwezig. Ze is blij dat ze geen gynaecoloog is, omdat die vermoedelijk nóg meer persoonlijke verhalen op privé-evenementen te horen krijgt.