TSMC investeert nog eens 100 miljard dollar in Arizona en vergroot chipproductie in VS
In dit artikel:
TSMC overweegt vier extra chipfabrieken in Arizona, een uitbreiding die tot ongeveer 100 miljard dollar extra investeringen zou vergen bovenop de reeds aangekondigde 165 miljard dollar voor eerdere projecten in de VS. De stap past in een recent handelsakkoord tussen de Verenigde Staten en Taiwan dat in totaal 250 miljard dollar aan Taiwanese investeringen in Amerikaanse productiecapaciteit beoogt. Een deel van dat bedrag bestond al uit eerder geplande uitbreidingen van TSMC; er bleef echter een gat van ongeveer 100 miljard dollar dat andere Taiwanese bedrijven zoals Foxconn niet konden opvullen — waardoor de druk weer bij TSMC kwam te liggen.
Eerder investeert TSMC al grootschalig in Arizona: zes chipfabrieken zijn in aanbouw, naast twee packaging-faciliteiten en een onderzoekscentrum, waarmee een geïntegreerde campus ontstaat voor zowel productie als innovatie. De geplande fabrieken moeten chips kunnen maken tot en met circa 1,6 nanometer, technologie die leveranciers van grote klanten als Apple, NVIDIA en AMD noodzakelijk achten voor smartphones, datacenters en AI-toepassingen. Met de eventuele vier extra fabrieken zou Arizona uitgroeien tot een van de belangrijkste chipclusters buiten Azië — mogelijk tien fabrieken, twee packaging-units en een R&D-centrum in totaal.
Het handelsakkoord bevat bovendien financiële prikkels: Taiwanese chipbedrijven die in de VS bouwen krijgen tijdelijke importvrijstellingen — tijdens de bouwfase mogen ze tot 2,5 keer de productiecapaciteit heffingsvrij importeren, later 1,5 keer. Analisten wijzen erop dat de huidige investeringen heffingsvrije import tot ongeveer 2032 kunnen afdekken; extra capaciteit is nodig om daarna op dezelfde manier te blijven leveren zonder extra kosten. Daarmee fungeren de nieuwe fabrieken niet alleen als productievergroting, maar ook als verzekering tegen toekomstige handelsbarrières.
Arizona is aantrekkelijk vanwege ruimte, klimaat en overheidssteun, maar de concentratie van geavanceerde productie roept vragen op over de beschikbaarheid van technisch personeel, watervoorziening en de veerkracht van toeleveringsketens. In bredere zin illustreert deze ontwikkeling hoe chipproductie steeds meer wordt bepaald door geopolitieke overwegingen en handelsbeleid, niet alleen door kosten of logistiek. Wanneer de eventuele extra fabrieken precies operationeel worden en welke specifieke chiptypes daar geproduceerd zullen worden, is nog niet bekend.