Scythische adel blijkt opvallend vaak familie van elkaar te zijn

In dit artikel:

Nieuw DNA-onderzoek laat zien dat de macht bij de Scythen, een nomadisch ruitervolk uit de ijzertijd, waarschijnlijk vaak binnen dezelfde families bleef. Onderzoekers analyseerden het DNA van 85 mensen uit grafheuvels verspreid over de Euraziatische steppe, van Mongolië tot aan de Zwarte Zee. Van de 38 als elite geïdentificeerde personen bleken er opvallend veel genetisch verwant te zijn, zelfs wanneer ze tientallen tot ruim honderd kilometer van elkaar begraven lagen. Dat suggereert dat hoge status niet alleen werd verdiend, maar ook werd geërfd.

De wetenschappers koppelden die DNA-resultaten aan rijkdom in de graven, zoals goud, wapens, paarden en speciale rituelen. Zo werd zichtbaar dat sociale ongelijkheid in de Scythische samenleving sterk was, maar nu lijkt ook duidelijker hoe die ongelijkheid in stand werd gehouden. Een familiegeschiedenis kon generaties overspannen: grootouders en kleinkinderen verschenen soms in verschillende elitegraven op meerdere locaties.

Bijzonder is ook de eerste genetische analyse van de beroemde ‘Golden Man’ uit Issyk in Kazachstan, een figuur uit een graf met duizenden gouden objecten. Het DNA plaatst deze persoon binnen de oostelijke Saka-groep en wijst erop dat het waarschijnlijk om een man ging, wat een oude discussie helpt oplossen. Daarnaast blijkt bijna de helft van de elite-vondsten vrouwelijk te zijn, wat erop wijst dat vrouwen eveneens hoge posities konden bekleden. Hoe de macht precies werd overgedragen blijft deels onduidelijk, maar het onderzoek maakt duidelijk dat Scythische elitegroepen geen los verzamelde topfiguren waren, maar nauwe familiale netwerken.