Schillen en stronken verdwijnen in de gft-bak, maar zitten vaak vol vezels

In dit artikel:

Brits onderzoek van King’s College London laat zien dat schillen, stronken, pitten en andere restdelen van groente en fruit vaak meer voedingsvezels bevatten dan het deel dat doorgaans wordt gegeten. Bij tien van de twaalf onderzochte producten lag het vezelgehalte in het weggegooide deel hoger. Vooral ananasschil en -kern sprongen eruit: daarin zat ruim vijf keer zoveel vezel als in het vruchtvlees. Ook kiwischil en de schil, pitten en draderige binnenkant van flespompoen waren vezelrijk. Alleen de broccolistronk en het hart van venkel bevatten minder vezels dan de eetbare delen, waarschijnlijk doordat ze meer water bevatten.

De onderzoekers koppelen hun bevindingen aan twee problemen in het Verenigd Koninkrijk: slechts 4 procent van de volwassenen haalt de aanbevolen 30 gram vezels per dag en jaarlijks wordt ongeveer 10 miljoen ton voedsel verspild. Verse groente en fruit vormen daar ruim een derde van. Het eten van alle bruikbare plantendelen, ook wel ‘root-to-tip’ genoemd, kan mogelijk zowel de vezelinname verhogen als voedselverspilling beperken.

Uit gesprekken met veertig consumenten en zes focusgroepen bleek dat gezondheid mensen sterker motiveert om restdelen te eten dan duurzaamheid. Toch vinden sommigen schillen onaangenaam of moeten ze eraan wennen; kennis alleen verandert eetgewoonten niet automatisch. De onderzoekers benadrukken daarom dat deze producten aantrekkelijk en vanzelfsprekend moeten worden aangeboden.

De resultaten zijn voorlopig: per product werd slechts één exemplaar getest, de metingen gebeurden rauw en sommige vergelijkingswaarden kwamen uit voedingsdatabases. Bovendien kunnen schillen meer bestrijdingsmiddelen bevatten en is ananasschil niet zonder risico. Wassen en koken kunnen de blootstelling verminderen, maar verder onderzoek is nodig naar veilige bereiding en de daadwerkelijke gezondheidswinst.