Saying yes to the wrong academic promises

In dit artikel:

Veel jonge academici zeggen geregeld ja tegen extra taken naast onderzoek en onderwijs, omdat die worden gepresenteerd als betekenisvol voor studenten en wetenschap of als gunstig voor hun carrière. Isabelle Kohler beschrijft hoe zij daardoor jarenlang commissiewerk, conferentieorganisatie, redactietaken en andere verantwoordelijkheden op zich nam. Sommige rollen gaven haar energie, maar andere accepteerde ze vooral uit angst om onvoldoende betrokken, ambitieus of serieus te lijken.

Na een bijna-burn-out, een overstap naar een andere baan en gezondheidsproblemen ging Kohler bewuster kiezen. Ze hield alleen functies die bij haar talenten en motivatie pasten en leerde de rest af te wijzen. Het boek *Fixing Academia*, waaraan onder anderen VU-onderzoeker Evgenia Lysova meewerkte, benoemt de twee onderliggende beloften als de belofte van betekenisvol werk en die van toekomstige vooruitgang. Geen van beide is doorgaans formeel vastgelegd of gegarandeerd.

Volgens het artikel is dit geen individueel probleem van gebrekkige discipline of planning. De academische werkomgeving bestaat uit veel afzonderlijke opdrachtgevers en belangen, die weinig zicht hebben op alle andere verplichtingen van een onderzoeker. Dat treft promovendi en postdocs extra hard: verzoeken om symposia te organiseren, commissiewerk te doen, artikelen te reviewen of extra onderwijs te geven klinken afzonderlijk redelijk, maar kunnen samen leiden tot een onhoudbare werkdruk. Een Nederlands onderzoek uit 2024 meldde dat 78 procent van de medewerkers zeer hard moest werken en 74 procent dit als stress ervoer.

Kohler adviseert om vóór een toezegging de benodigde uren, looptijd en concrete betekenis voor de beoordeling te vragen. Ook helpt het om alle lopende verplichtingen zichtbaar bij te houden. De kern is volgens haar dat alles aannemen geen bewijs van toewijding is: academici moeten vooral bepalen waaraan zij daadwerkelijk toegewijd willen zijn.