Reislust van Polynesiërs is terug te zien in hun genoom

In dit artikel:

Genetici van de Universiteit van Californië in San Diego hebben het volledige genoom onderzocht van 1.050 inwoners van Frans-Polynesië, Hawaï, Paaseiland, Tonga en Samoa. Hun bevindingen leveren extra bewijs dat Polynesische gemeenschappen vroeger herhaaldelijk grote afstanden over de Stille Oceaan aflegden en nieuwe eilanden bevolkten, een traditie die bekendstaat als Holomoana Nui.

Een belangrijke aanwijzing is dat inwoners van Hawaï en Paaseiland, ondanks de grote geografische afstand, genetisch relatief nauw aan elkaar verwant zijn. Dat wijst erop dat kleine groepen mensen zich over zee verspreidden en nieuwe nederzettingen stichtten. Ook vonden de onderzoekers bij Polynesiërs opvallend vaak varianten van drie genen die samen een zeldzame nierziekte kunnen veroorzaken. Die varianten ontbreken in een wereldwijde genoomdatabank en passen bij het stichterseffect: kleine groepen nemen slechts een deel van de genetische variatie mee, waardoor bepaalde genen in de nieuwe populatie relatief vaak voorkomen.

Het DNA-onderzoek geeft echter geen compleet beeld van de migratiegeschiedenis. Reizigers zonder nakomelingen, of lijnen die later uitstierven, zijn genetisch niet meer terug te vinden. Ook latere contacten tussen eilanden zijn moeilijk te reconstrueren. Volgens geneticus Gijs van Haaften van het UMC Utrecht kunnen de resultaten wel bijdragen aan betere medische diagnostiek. Genoomdatabanken bevatten momenteel te weinig gegevens van Polynesiërs en andere ondervertegenwoordigde bevolkingsgroepen, waardoor ziekteveroorzakende varianten bij hen moeilijker te beoordelen zijn.