Oude Canadese steenkoolmijn blijkt gigantische natuurlijke warmtepomp: genoeg energie voor hele gemeente

In dit artikel:

In Cumberland, een voormalig kolenmijndorp op Vancouver Island, wordt de verlaten mijnbouwinfrastructuur omgevormd tot een bron voor bijna CO2‑vrije warmte en koeling. Tussen 1888 en de late jaren ’60 produceerden lokale mijnen meer dan 16 miljoen ton steenkool; sindsdien bleven diepe schachten en lange tunnels achter die risico’s zoals methaanophoping en instabiliteit met zich meedroegen. Onder leiding van de University of Victoria’s ACET-programma onderzoeken onderzoekers nu hoe datzelfde ondergrondse netwerk ingezet kan worden als geothermische bron.

Het principe is simpel maar krachtig: het in de mijnen achtergebleven grondwater heeft het hele jaar door een stabiele temperatuur — koel in de zomer, relatief warm in de winter. Gesloten geo‑exchange systemen laten vloeistof circuleren tussen oppervlakte en schachten; warmtepompen benutten het temperatuurverschil om gebouwen efficiënt te verwarmen en te koelen, tegen lage kosten en met minimale CO2‑uitstoot. Het project start met een civiel cluster — gemeentehuis, gemeenschapshuis, betaalbare woningen en een industrieterrein bij Comox Lake — maar onderzoekers denken dat het netwerk uiteindelijk het hele dorp (ongeveer 4.800 inwoners) kan bedienen.

Burgemeester Vickey Brown ziet het als een kans om het industriële verleden om te zetten in een duurzaam verhaal: “We gebruiken de restanten van een oude industrie om over te stappen op schonere energie.” Lokale geologen en vergelijkbare projecten in Nanaimo en Springhill bevestigen dat oude mijnen vaak uitstekend geschikt zijn voor dit soort systemen.

Cumberland illustreert hoe technische innovatie en hergebruik van bestaande infrastructuur kunnen bijdragen aan lokale energietransitie, emissiereductie en het herwaarderen van industrieel erfgoed.