Opgevangen grizzlyberen sterven vaak kort na hun vrijlating

In dit artikel:

Een vijf jaar durend onderzoek in de Canadese provincie British Columbia laat zien dat de meeste opgevangen, verweesde grizzlyberen kort na hun vrijlating sterven. Bioloog Lana Ciarniello volgde tussen 2019 en 2023 veertien jonge beren die zonder moeder waren opgegroeid. Dertien werden vrijgelaten met een satellietzender; van twaalf dieren kon het lot worden vastgesteld. Slechts twee overleefden de volledige onderzoeksperiode, terwijl tien stierven. Negen van hen haalden hun eerste winterslaap niet. De helft van de sterfgevallen hield verband met conflicten met mensen: twee beren werden illegaal door jagers gedood. De overige drie werden gedood door wilde soortgenoten.

Volgens Ciarniello spelen twee problemen een belangrijke rol. De beren groeien in opvangcentra veel sneller en worden veel zwaarder dan wilde soortgenoten van dezelfde leeftijd. Daardoor hebben ze meer voedsel nodig, terwijl ze niet van hun moeder hebben geleerd waar en wanneer ze voedsel kunnen vinden. Uit gewichtsmetingen bleek dat sommige beren ondanks toegang tot voedselbronnen sterk afvielen. Dit kan leiden tot een zogenoemde ‘metabolic trap’, waarbij een groot lichaam meer energie vraagt dan het dier zelfstandig kan binnenkrijgen.

Daarnaast raken de dieren mogelijk te vertrouwd met mensen en menselijke gebouwen. Het voeren in verblijven kan hen leren dat infrastructuur en mensen voedsel opleveren. Een beer met de naam Siggi vroeg bij een afgelegen mijn herhaaldelijk om eten en werd binnen een dag gedood nadat haar gedrag gevaarlijk was geworden.

Ciarniello pleit daarom voor grotere, afgelegen verblijven, zo weinig mogelijk menselijk contact en voeren op afstand. Ook moet de groei van de beren beter worden afgestemd op die van wilde dieren. Hoewel de studie klein is, benadrukken de resultaten dat een succesvolle vrijlating niet genoeg is: opvangprogramma’s moeten vooral aantonen dat beren langdurig in het wild overleven.