Nieuwe vorm van koolstofverwijdering: de oceaan 'bemesten' met ijzer

In dit artikel:

Wetenschappers onderzoeken ijzerbemesting als vorm van koolstofverwijdering. Door ijzer toe te voegen aan ijzerarme delen van de oceaan kan fytoplankton sterker groeien en meer CO2 opnemen. De oceanen nemen nu al ongeveer 30 procent van de menselijke CO2-uitstoot op. De methode wordt onder meer in de Verenigde Staten serieus overwogen.

Een onderzoeksteam, waaraan Adam Martiny van DTU Aqua meewerkte, simuleerde met een computermodel zestig jaar ijzertoevoegingen op verschillende locaties. De gevolgen blijken sterk per gebied te verschillen. In de equatoriale Stille Oceaan neemt de CO2-opname wel toe, maar put extra plankton de voedingsstoffen uit het water. Stromingen kunnen dat voedselarme water vervolgens naar andere regio’s voeren, met negatieve gevolgen voor planktonproductie en de voedselketen.

De Zuidelijke Oceaan rond Antarctica komt uit de simulaties als kansrijkste locatie naar voren. Daar kan ijzer samen met andere voedingsstoffen naar gebieden worden vervoerd, waardoor de koolstofopname toeneemt terwijl de ecologische schade beperkter blijft. Toch is de klimaatwinst bescheiden: zestig jaar bemesting zou afhankelijk van de locatie 0,14 tot 0,70 miljard ton CO2 kunnen verwijderen. Bovendien komt meer dan de helft van de opgeslagen CO2 binnen enkele decennia weer vrij als de bemesting stopt.

Volgens de onderzoekers kan ijzerbemesting hooguit een aanvulling zijn op emissiereductie, niet een oplossing voor de klimaatcrisis. De mogelijke grensoverschrijdende schade aan mariene ecosystemen maakt internationale regelgeving noodzakelijk. Martiny roept Europa daarom op de ontwikkeling en het onderzoek actiever te volgen, zeker omdat de VS sterker inzet op kunstmatige koolstofverwijdering.