Natuurlijke waterstofreservoirs kunnen enorme ondergrondse energiebuffers worden

In dit artikel:

Onderzoekers van onder meer Shanghai Jiao Tong University zien natuurlijke waterstofreservoirs als mogelijke grootschalige opslagplaatsen voor groene waterstof. Dat blijkt uit 72 simulaties van de ongeveer vijf kilometer diepe breukzone onder de Bulqizë-chroommijn in Albanië. Daar ontsnapt gas met tot 84 procent waterstof; eerdere studies schatten de jaarlijkse uitstoot op minstens 200 ton. De waterstof ontstaat onder meer door reacties tussen water en ijzerrijke mineralen in het gesteente, een proces dat serpentinisatie heet.

Volgens het model kan de breukzone 350 tot 480 miljoen kubieke meter waterstof opslaan. Dagelijks zou ongeveer 750.000 kubieke meter kunnen worden geïnjecteerd of teruggewonnen. Chemische reacties en oplossing in grondwater zouden minder dan 2 procent van de voorraad verloren laten gaan. Een simulatie over tien jaar wees bovendien niet op een toenemend aardbevingsrisico binnen veilige bedrijfsgrenzen: de gasverspreiding zou de druk juist gelijkmatiger verdelen. Dat geldt niet automatisch voor andere breuken; onder meer doorlaatbaarheid, injectiedruk en afsluitende gesteentelagen zijn bepalend.

De methode kan een alternatief vormen voor zoutcavernes, die geschikt zijn voor seizoensopslag maar slechts op bepaalde locaties beschikbaar zijn. De resultaten zijn voorlopig theoretisch. Proefinjecties, langdurige monitoring en onderzoek naar lokale geologie zijn nodig voordat commerciële toepassing mogelijk is.