NASA wil binnen tien jaar een echte stad op de maan bouwen
In dit artikel:
NASA zet in op een permanente maanbasis bij de zuidpool, met plannen voor maanrovers, springende drones, landers en een geleidelijke opbouw van infrastructuur zodat astronauten langdurig kunnen wonen en werken. Tijdens een persconferentie in Washington presenteerde NASA-directeur Jared Isaacman een relatief concrete tijdlijn: verkennende missies tot 2028, bouw van basiselementen tussen 2029 en 2032, en vanaf 2032 een opschaling naar een continu bemand complex dat uiteindelijk enkele honderden vierkante kilometers zou kunnen omvatten.
De zuidpool is gekozen vanwege zijn wetenschappelijke en praktische voordelen: in diepe kraters blijft zonlicht vrijwel altijd afwezig, waardoor waterijs vermoedelijk bewaard ligt — cruciaal voor drinkwater, productie van zuurstof en het maken van waterstof als raketbrandstof. Tegelijk zijn er nabijgelegen hooggelegen gebieden met bijna constante zonnestraling, wat duurzame energie via zonnepanelen mogelijk maakt en het probleem van de lange maanacht (ongeveer twee aardweken) deels omzeilt.
Het project is onderdeel van het Artemis-programma, dat de focus verlegt van korte, symbolische bezoeken zoals bij Apollo naar langdurige aanwezigheid en als springplank naar bemande missies naar Mars. NASA benadrukt dat langdurig verblijf op de maan ervaring oplevert in het bouwen van infrastructurele systemen onder extreme omstandigheden en in het winnen en gebruiken van lokale hulpbronnen (in-situ resource utilization), wat essentieel is omdat het vervoeren van alle benodigdheden vanaf de aarde onbetaalbaar wordt voor verre missies.
Technologieën die nu centraal staan: twee nieuwe maanrovers — de CLV-1 van Astrolab (FLEX-platform) en de Pegasus van Lunar Outpost — moeten in 2028 operationeel zijn. Beide voertuigen krijgen een actieradius van circa 200 km, kunnen autonoom of handmatig rijden en worden vervoerd door Blue Origin’s Blue Moon Mark 1-lander. Daarnaast ontwikkelt NASA de MoonFall-drones: ongeveer één meter grote toestellen die niet traditioneel vliegen maar in lage zwaartekracht hoppen om moeilijk bereikbare gebieden, zoals kraterbodems, gedetailleerd in kaart te brengen.
NASA erkent dat het tijdschema ambitieus is: veel benodigde technologieën bestaan nog vooral op papier of zijn in vroege testfasen. Bovendien roept de basisplannen juridische en diplomatieke vragen op. NASA wil veiligheidszones instellen rond infrastructuur om verstoring te voorkomen; critici vrezen dat zulke zones neigen naar de facto territoriale afbakening en mogelijk in strijd zijn met het Ruimteverdrag van 1967, dat eigendom van hemellichamen door staten verbiedt. De internationale context verscherpt de discussie, nu ook China inzet op bemande maanmissies en eveneens interesse toont in de zuidpool tegen 2030.
Kortom: NASA presenteert ambitieuze, gefaseerde plannen om van de zuidpool van de maan een duurzaam operationeel platform te maken — met wetenschappelijke, economische en strategische doelen — maar de uitvoering hangt af van technologische ontwikkeling, internationale afspraken en succesvolle samenwerking met commerciële partners.