Maya's plaatsten tanden van vooraanstaande burgers in een grot ver van hun graven

In dit artikel:

In een grot in Belize zijn 226 tanden gevonden die toebehoorden aan zeker 24 Maya’s, van wie de resten elders waren begraven. Archeologen denken dat de vondst uit de klassieke periode van de Maya’s (250-900 na Christus) wijst op een ritueel waarbij eliteleden de tanden van voorouders of belangrijke overledenen naar een heilige grot brachten om hun reis naar de onderwereld, Xibalba, te bevorderen.

Onderzoeker Esther Brielle van Harvard en haar team analyseerden DNA en koolstofdatering van resten uit onder meer de Plaza-grafkamer bij Muklebal Tzul en de Bats’ub-grot, 26,5 kilometer verderop. Daar troffen ze bij een volwassen vrouw een opmerkelijke verzameling aan: tientallen tanden, stukjes schedel, een jadekraal, cacao en versierde aardewerkscherven. De genetische resultaten laten zien dat zij de voorouder was van enkele personen uit het graf bij Muklebal Tzul, wat erop wijst dat ze zelf tot de hogere klasse behoorde.

Volgens specialisten past de ontdekking bij het Maya-idee dat grotten toegang boden tot de onderwereld en dus heilige plekken waren. Mogelijk diende het neerleggen van tanden om voorouders te eren, familiebanden en status te bevestigen, of de doden symbolisch op weg te helpen naar een volgende bestaansvorm. Dat juist tanden werden gebruikt, is niet verrassend: in de Maya-cultuur hadden ze een sterke symbolische waarde, werden ze soms bewerkt met edelstenen en golden ze mogelijk als teken van leven, adem en wedergeboorte.