Koreaanse innovatie haalt drinkbaar water uit de oceaan zónder stroom - 7 keer sneller dan natuurlijke verdamping
In dit artikel:
Onderzoekers van het Ulsan National Institute of Science and Technology (UNIST) in Zuid‑Korea publiceerden recent in Advanced Materials een nieuwe, passieve zonne-ontziltingsoplossing die zeewater snel omzet in drinkbaar water zonder elektriciteit of pompen. Het team onder leiding van prof. Ji‑Hyun Jang ontwikkelde een fotothermisch ternair oxide—gemodelleerd op mangaanoxide en deels vervangen door koper en chroom via bandgap‑engineering—dat bijna 97% van het zonnespectrum absorbeert (UV tot nabij‑IR). Daardoor stijgt de oppervlaktetemperatuur tot circa 80 °C, hoger dan bij eerdere koper‑mangaanoxiden, en versnelt de verdamping tot ongeveer zeven keer de natuurlijke snelheid.
Een belangrijk praktisch knelpunt bij zonne‑ontzilting is zoutophoping op het actieve oppervlak, wat prestaties doet afnemen. UNIST combineerde het nieuwe materiaal met een mechanisch ontwerp in omgekeerde U‑vorm: water wordt aangevoerd via water‑wicking vezels terwijl een hydrofoob polyesterdoek zoutionen afvoert, zodat het actieve oppervlak zoutvrij en stabiel blijft. In laboratoriumtests produceerde een installatie van 1 m² ongeveer 4,1 liter drinkwater per uur—een hoeveelheid die relevant is voor huishoudelijk gebruik in afgelegen kustgebieden.
De propositie is aantrekkelijk omdat het systeem volledig passief is (geen netstroom, pompen of elektronica), gebruikmaakt van relatief goedkope en corrosiebestendige oxiden en volgens de onderzoekers schaalbaar en robuust kan zijn. Dat maakt het vooral interessant voor eilanden, rampgebieden en regio’s zonder energie‑intensieve infrastructuur, waar traditionele methoden zoals omgekeerde osmose duur en technisch veeleisend zijn.
Hoewel de resultaten veelbelovend zijn, benadrukt het team dat commerciële toepassing verdere opschaling en veldtesten vereist. De innovatie laat zien dat materiaalontwerp—hier: sterk verbeterde absorptie en fotothermische efficiëntie van oxiden—een cruciale rol kan spelen bij decentrale, energiearme waterproductie. Als verdere ontwikkeling en praktijktests succesvol blijken, kan deze aanpak een nuttige aanvulling worden op bestaande ontziltingsopties in gebieden met beperkte middelen.