Hoe Starlink écht ieder verlaten plekje op aarde verbindt met internet

In dit artikel:

Starlink brengt internet naar afgelegen gebieden en oorlogsgebieden zonder dat daarvoor een ondergronds kabelnetwerk nodig is. Gebruikers plaatsen een schotel die verbinding maakt met satellieten van SpaceX, het bedrijf van Elon Musk, en betalen daarnaast een abonnement.

Het systeem werkt vergelijkbaar met traditioneel satellietinternet: een verzoek gaat via de schotel naar een satelliet, vervolgens naar een grondstation en uiteindelijk naar de betreffende internetserver. De gegevens leggen dezelfde route terug af. Starlink onderscheidt zich door de lage baan van zijn satellieten, op ongeveer 500 tot 550 kilometer hoogte. Daardoor is de vertraging veel kleiner dan bij klassieke telecomsatellieten, die op circa 36.000 kilometer hoogte hangen.

De lage baan heeft wel als nadeel dat satellieten snel over de aarde bewegen en telkens maar kort dekking bieden. Starlink vangt dat op met een groot netwerk: volgens het artikel zijn inmiddels ongeveer 11.000 satellieten actief. De schotel schakelt voortdurend tussen satellieten. Waar nodig kunnen die ook via laserverbindingen onderling data doorgeven, bijvoorbeeld als een grondstation niet bereikbaar is.

Particulieren kunnen een Starlink-kit voor enkele honderden euro’s aanschaffen en die met een abonnement gebruiken. De wereldwijde beschikbaarheid maakt het netwerk ook geopolitiek belangrijk. In Oekraïne bleek al dat Musk invloed kan hebben op de communicatie aan het front door toegang tot Starlink te beperken of te wijzigen.

Om minder afhankelijk te zijn van één commercieel bedrijf werkt Europa aan alternatieven. Eutelsat OneWeb heeft al ongeveer 600 satellieten, vooral voor bedrijven en overheden. Daarnaast wil de Europese Unie het IRIS2-netwerk opbouwen, dat volgens de huidige planning rond 2031 operationeel moet zijn.