Hoe de duik van een walvis zijn lied beïnvloedt 

In dit artikel:

Een studie van Syracuse University toont voor het eerst aan dat het complexe lied van bultruggen een vast patroon volgt dat samenhangt met hun volledige duikcyclus. Mannelijke bultruggen zingen tijdens het paarseizoen soms tot zestien uur achter elkaar om vrouwtjes aan te trekken; hun zang kan kilometers ver onder water worden gehoord.

Onderzoekers volgden tussen 2018 en 2024 voor de kust van Maui zestien bultruggen. Met zuignappen registreerden ze hun geluiden en bewegingen, waaronder de diepte en het verloop van hun duiken. De onderzoekers ontdekten dat bepaalde zangthema’s steeds terugkeerden tijdens specifieke onderdelen van een duik. Zo zongen de walvissen anders wanneer ze aan de oppervlakte kwamen, op een constante diepte bleven of dieper in de waterkolom zwommen. Volgens de onderzoekers is de samenhang tussen zang en diepte daardoor waarschijnlijk geen toeval.

Julia Zeh vermoedt dat zowel seksuele selectie als lichamelijke beperkingen het gezang beïnvloeden. Op grotere diepte proberen mannetjes mogelijk extra indruk te maken, terwijl ze tijdens andere fasen rekening moeten houden met zuurstofbeheer en drijfvermogen. Daardoor is hun zang soms minder variabel.

De ontdekking kan de akoestische monitoring van walvissen verbeteren: op basis van een geluidsopname zou hun diepte kunnen worden geschat. Dat helpt wetenschappers om normaal gedrag vast te stellen en verstoring door bijvoorbeeld scheepvaart te herkennen. Het is nog onbekend of de resultaten ook gelden voor populaties buiten Hawaï. Bultruggen op verschillende halfronden zingen namelijk niet precies hetzelfde; daarvoor is wereldwijd aanvullend onderzoek met tags nodig.