Heeft Nederland een eigen vliegdekschip nodig?

In dit artikel:

Nederland wil de komende jaren fors meer uitgeven aan defensie en daarmee minder afhankelijk worden van de Verenigde Staten. De oplopende spanningen met Rusland en de verslechterde trans-Atlantische verhoudingen voeden daarom de vraag of de Koninklijke Marine opnieuw een eigen vliegdekschip moet krijgen.

Een vliegdekschip geldt als een krachtig middel om ver van huis militaire macht uit te oefenen. De Verenigde Staten beschikken met elf schepen over de grootste vloot. Nederland had vlak na de Tweede Wereldoorlog twee Britse vliegdekschepen in dienst, beide met de naam Hr.Ms. Karel Doorman. Het eerste was een omgebouwd vrachtschip; het tweede, bijgenaamd de ‘Dikke Boot’, beschikte over hangars en voorzieningen voor vliegtuigen. Na de verkoop aan Argentinië in 1968 zag Nederland af van operaties met vliegtuigen op zee. De marine gebruikt sindsdien wel helikopters vanaf onder meer fregatten.

Door de Russische invasie van Oekraïne is het Nederlandse defensiebudget sterk gestegen: van minder dan 8 miljard euro halverwege de jaren 2010 naar ruim 26,8 miljard euro in 2026. Volgens de nieuwe NAVO-norm kan dat bedrag oplopen tot ongeveer 40 miljard euro per jaar. De VVD en eerder ook de PVV vroegen daarom of een vliegdekschip de militaire zelfstandigheid van Nederland kan vergroten. Of de hoge kosten en strategische voordelen tegen elkaar opwegen, blijft in het artikel de centrale vraag.