Heeft een arts iets aan een onderbuikgevoel?

In dit artikel:

Lisette Langenberg, orthopedisch chirurg en wekelijkse columnist over de medische beroepspraktijk, beschrijft het waardevolle maar vaak ongrijpbare ‘niet-pluisgevoel’ van artsen: een onderbuikreactie die waarschuwt wanneer iets méér onderzoek vereist, ook als de symptomen op het eerste gezicht onschuldig lijken. Ze legt uit dat artsen, net als iedereen, onbewust talloze kleine signalen oppikken en dat die verzamelde ervaringen kunnen leiden tot intuïtieve alarmbellen die levensreddend zijn.

Langenberg illustreert dit met voorbeelden: een peuter die alleen kwijlde maar verder onschuldig leek, bleek na verder zoeken een trouwring vast in de keel te hebben; klachten van scheurende pijn tussen de schouderbladen kunnen in zeldzame gevallen wijzen op een levensgevaarlijke aortadissectie. Ze noemt ook een casus van plastisch chirurg Maarten Ottenhof: een patiënte die na een blindedarmoperatie een levensbedreigende bacteriële infectie kreeg — een situatie die aanvankelijk werd gemist en later intens ingreep en reconstructie vergde.

Het artikel noemt verder dat het ‘niet-pluisgevoel’ niet puur mystiek is maar vaak samenhangt met patroonherkenning en ervaring. In de orthopedie bestaat er zelfs een boek getiteld Pluis of niet pluis dat dit klinische denkproces bespreekt. Wetenschappelijk steun komt uit een Belgisch onderzoek waarbij meer dan 3.800 ogenschijnlijk onschuldige kindergevallen werden geanalyseerd; artsen die hun intuïtie volgden, bleken vaak gelijk te hebben.

De boodschap is praktisch: vertrouw je onderbuik niet blind, maar neem het serieus als aanleiding om verder te onderzoeken of aanvullende diagnostiek en consultatie te overwegen. Zo wordt intuïtie een bruikbare tool in het klinisch redeneren, te ontwikkelen door ervaring en aandacht voor subtiele signalen.