Hart-stikke ingewikkeld, zo'n hart

In dit artikel:

De bloedsomloop en het hart zijn stap voor stap geëvolueerd naarmate dieren groter en actiever werden. Bij de eerste meercellige dieren, zoals sponzen, bereikten zuurstof en voedingsstoffen alle cellen nog via diffusie. Bij grotere plat- en rondwormen hielpen lichaamsbewegingen om vloeistof te verplaatsen. Ringwormen, zoals regenwormen, kregen vervolgens een gesloten bloedvatenstelsel met ritmisch samentrekkende bloedvaten: de eerste eenvoudige pompjes.

Bij de eerste gewervelden ontstond een spierachtige buis die bloed met golfbewegingen voortstuwde. Ook het menselijk embryo begint met zo’n kloppende buis. In de evolutie ontwikkelden zich daarna harten met eerst één boezem en kamer bij vissen, drie kamers bij amfibieën en gedeeltelijk gescheiden kamers bij de meeste reptielen. Vogels, krokodilachtigen en zoogdieren kregen uiteindelijk vier volledig gescheiden kamers. Die efficiëntere bloedsomloop leverde meer zuurstof, waardoor dieren actiever en groter konden worden en meer nakomelingen kregen.