Griezelig menselijk: 8 portretten van robots die nét te veel op ons lijken

In dit artikel:

Fotografe Wanda Tuerlinckx legt in haar serie Androïden: Portretten van Robots met een negentiende‑eeuwse camera de ongemakkelijke nabijheid vast tussen mens en machine. Haar beelden spelen in op de griezelvallei: hoe realistischer een humanoïde, hoe sterker de bevreemding.

1) Ai‑da — genoemd naar Ada Lovelace — profileert zich als ultra‑realistische kunstenaarsrobot: camera’s in de ogen, intelligente algoritmes en robotarmen waarmee ze schildert, tekent en beeldhouwt; een werk belandde in 2024 voor 1,1 miljoen dollar bij Sotheby’s.
2) Einstein Android — ontwikkeld door Hanson Robotics (2005) — gebruikt 31 motoren in gezicht en hals om gezichtsuitdrukkingen te herkennen en te imiteren.
3) Babyclon — een levensechte oefenbaby die ademt, beweegt, geluid maakt, drinkt en zelfs plast; bedoeld als trainingsinstrument, niet als kinderspeelgoed.
4) Robot‑versie van Philip K. Dick — roept herinneringen op aan de androïden uit Blade Runner, maar bereikt niet de filmische dubbelgangers‑perfectie.
5) Kansei II — een Japanse poging het zintuiglijke en emotionele ervaren te vangen; de robot toont uiteenlopende mimiek, van somber tot lachend.
6) Annelies — gemaakt door kunstenaressen Liesbeth en Angelique Raeven; toont een meer vermoeide, kwetsbare kant van mensachtige machines.
7) The dancing white man — Leonard van Munsters interactieve sculptuur die onbeholpen danst op reggae zodra iemand passeert.
8) Geminoid HI‑4 — Hiroshi Ishiguros bijna‑dubbelganger die streeft naar maximale menselijkheid.

Tuerlinckx’ foto’s benadrukken zowel technische vooruitgang als de psychologische spanning die ontstaat wanneer robots steeds meer op ons gaan lijken.