Een asteroïde maakte een einde aan de dinosaurussen, maar klopt het wel dat andere soorten juist floreerden?

In dit artikel:

Onderzoekers van Yale zetten een veelgebruikte verklaring over de evolutie van tonijnen en andere makreelachtigen op losse schroeven. Tot nu toe werd gedacht dat deze roofvissen na de massa-extinctie van 66 miljoen jaar geleden snel groter, sneller en warmbloediger werden omdat zij de opengevallen ecologische niche van uitgestorven zeereuzen opvulden. Nieuw onderzoek, waarbij genetische data en fossielen zijn gecombineerd, laat zien dat die ontwikkeling veel geleidelijker verliep.

De studie reconstrueert de evolutionaire stamboom van de Scombridae, de familie van tonijnen, makrelen en verwante soorten. Daaruit blijkt dat de oorsprong van deze groep wel rond de tijd van de asteroïde-inslag ligt, maar dat grote lichaamsgrootte en endothermie zich pas veel later en onafhankelijk van elkaar ontwikkelden. Volgens hoofdonderzoeker Chase Brownstein ontstond die warmteregulatie drie keer apart binnen de familie, en minstens twee van die keren pas 10 tot 15 miljoen jaar na de inslag. Ook de groei naar een groot lichaam gebeurde niet in één lijn en niet direct na de uitsterving, maar verspreid over tientallen miljoenen jaren.

Daarmee vervalt het idee dat de massa-extinctie de directe motor was achter de evolutie van de moderne tonijnachtige roofvissen. De onderzoekers benadrukken dat deze vissoorten zich in ongeveer 50 miljoen jaar ontwikkelden. De bevindingen zijn niet alleen relevant voor de evolutiebiologie, maar ook voor natuurbeheer: vooral de Atlantische blauwvintonijn staat onder druk door overbevissing. Daarnaast kan meer kennis over endothermie en stofwisseling ook helpen om menselijke aandoeningen zoals obesitas, diabetes en het metabool syndroom beter te begrijpen.