Dit reusachtige zeereptiel zwom naar de kust om over te geven

In dit artikel:

Gefossiliseerd braaksel dat 50 kilometer voor de huidige Noorse kust is gevonden, geeft nieuwe aanwijzingen over het gedrag van plesiosauriërs. In het dinotijdperk lag daar een rivierdelta. De resten bestaan vooral uit schelpen en botfragmenten van dieren die in de open zee leefden, waar het zoutgehalte stabiel was. Dat wijst erop dat de plesiosauriërs hun prooi op zee aten en de onverteerbare delen later in de ondiepere delta uitbraakten.

Hun tanden waren waarschijnlijk niet geschikt om harde schelpen en botten volledig te vermalen. De brokken, met een diameter van ongeveer tien centimeter, werden mogelijk als braakballen uitgescheiden, vergelijkbaar met wat sommige uilen en reigers doen. Op basis van de inhoud en omvang denken onderzoekers van de University of Cambridge dat een plesiosauriër uit de familie Cryptoclididae de meest waarschijnlijke dader is. Deze 4 tot 8 meter lange zeereptielen leefden ongeveer 174 tot 100 miljoen jaar geleden.

Volgens hoofdonderzoeker Dirk Knaust kwamen de dieren mogelijk naar de kust om na de jacht uit te rusten of te slapen. Omdat ze door hun zware lichaam en lichaamsbouw waarschijnlijk niet aan land konden, bleven ze daarbij in het water, net als sommige huidige pelsrobben en zeekrokodillen tijdens vergelijkbaar gedrag.