Dit is hoe het coronavirus je eigen afweer tegen je gebruikt

In dit artikel:

Onderzoekers van het Gladstone Institutes en UC San Francisco hebben ontdekt hoe een klein eiwit van het coronavirus ernstige longschade kan veroorzaken. Het eiwit bindt zich aan een receptor op opruimcellen, een type witte bloedcel, en zorgt ervoor dat deze cellen extra toegangspoorten voor het virus aanmaken. Daardoor kunnen ze gemakkelijker worden geïnfecteerd.

De besmette opruimcellen verliezen hun afweerfunctie en sterven uiteindelijk af. Daarbij komen alarmstoffen vrij die een sterke ontstekingsreactie veroorzaken. Die ontsteking beschadigt het longweefsel en maakt omliggende longcellen vatbaarder voor infectie. Zo ontstaat een zichzelf versterkende cyclus van virusvermeerdering, ontsteking en littekenvorming.

De onderzoekers bevestigden dit mechanisme in kweekcellen en muizen. Longcellen waarin ook opruimcellen aanwezig waren, lieten het virus sneller vermeerderen. Muizen die besmet werden met een variant die het eiwit bezat, kregen bovendien meer longschade en littekenweefsel.

De resultaten wijzen mogelijk op een gerichte behandeling. Een antistof die de betrokken receptor blokkeert, verminderde bij muizen de ontsteking, virushoeveelheid en littekenvorming. Het middel brodalumab, dat in de Verenigde Staten al is goedgekeurd tegen een huidaandoening, zou daarvoor kunnen worden onderzocht. Voorlopig is echter alleen bewijs uit laboratoriumonderzoek en dierproeven beschikbaar. Ook is eerder gevonden dat het eiwit in geïsoleerde longcellen juist virusgroei kan remmen. Klinische studies moeten uitwijzen hoe het mechanisme bij mensen werkt en of ingrijpen veilig is, omdat de betreffende ontstekingsroute ook bescherming tegen andere infecties biedt.