De mythe rond het uitsterven van de Tasmaanse tijger: het was helemaal geen wolf

In dit artikel:

Een nieuwe analyse van historische schedels werpt een ander licht op de Tasmaanse tijger, of buidelwolf, die in 1936 uitstierf. Het dier werd vaak voorgesteld als een soort wolf die op schapen en andere grote dieren jaagde. Volgens onderzoekers van Flinders University past zijn anatomie echter niet bij die levenswijze.

De Tasmaanse tijger had ondanks zijn relatief lichte lichaam een uitzonderlijk grote schedel, met een lange, hoge kaak en een smalle snuit. Die combinatie lijkt vooral geschikt te zijn geweest voor snelle en krachtige beten op kleine tot middelgrote prooien, zoals kleine buideldieren ter grootte van een konijn. De lange kaak kon razendsnel dichtklappen, terwijl de grote schedel de bijtkracht opving. Een vergelijkbaar jachtmechanisme komt wel voor bij krokodillen en roofvissen, maar niet bij levende vleesetende zoogdieren.

Genetisch onderzoek helpt verklaren waarom de schedel gedeeltelijk op die van wolven leek, hoewel beide dieren niet nauw verwant zijn. Tasmaanse tijgers waren buideldieren en staan evolutionair dichter bij kangoeroes dan bij honden. De onderzoekers stellen dat hardnekkige mythes over hun vermeende gevaar voor vee ertoe bijdroegen dat de dieren in Australië werden bejaagd. Hun uitsterving onderstreept volgens hen het belang van betere bescherming van de nog overgebleven unieke diersoorten.