De jonge aarde was veel actiever dan gedacht en dat verklaart hoe deze stenen kunnen bestaan

In dit artikel:

In de Australische Pilbara, een afgelegen en droge streek in het noordwesten van het land, hebben geologen 3,1 miljard jaar oude lavastenen onderzocht die volgens hun chemische samenstelling eigenlijk niet zouden moeten passen bij de aarde van toen. Het team van geoloog Eric Vandenburg van Adelaide University concludeert dat water al veel eerder naar de diepe aarde werd teruggevoerd dan wetenschappers dachten, namelijk nog voordat moderne subductiezones bestonden.

De onderzoekers komen uit op een alternatief proces dat zij “dripduction” ofwel druppelductie noemen. In de hete jonge aarde zonken niet grote, koude platen zoals nu, maar losse stukken waterhoudende korst in schokken de mantel in. Het water zat vast in mineralen, waardoor het niet meteen verdampte, en kwam pas vrij op grotere diepte. Daar zorgde het voor gedeeltelijk smelten van de mantel en dus voor vulkanisme.

De doorslag gaf een analyse van sporenelementen in de lava. Die fungeren als een soort geochemische vingerafdruk en lieten zien dat de mantel onder deze vulkanen ongeveer net zoveel water bevatte als bij moderne subductiezones. Dat is belangrijk, omdat zulke oude sporen meestal verdwenen zijn door latere verhitting en vervorming. De Pilbara is echter uitzonderlijk stabiel gebleven en behoort tot de weinige plekken op aarde waar heel oude korst nog relatief onaangetast is. Volgens Vandenburg laat dit zien dat de kringloop van water tussen oppervlak en diepe aarde veel ouder is dan de plaattektoniek die we vandaag kennen.