De botten van sledehonden blijken kort maar krachtig: dit suggereert het volgens onderzoekers

In dit artikel:

Sledehonden hebben mogelijk relatief korte botten in hun poten ontwikkeld om efficiënter zware lasten te kunnen trekken. Dat blijkt uit nieuw onderzoek naar de lichamelijke sporen van dit eeuwenoude werk.

Met een biomechanisch model ontdekten onderzoekers dat een lager en meer naar voren geplaatst zwaartepunt de trekkracht vergroot. Vervolgens vergeleken ze vijf lange botten van zestig moderne hondachtigen, waaronder sledehonden, wolven, spitsen en kruisingen. Na correctie voor lichaamsgrootte waren bij sledehonden het spaakbeen, de ellepijp en het scheenbeen gemiddeld ongeveer zes procent korter. Mogelijk bleef dit kenmerk door natuurlijke selectie behouden, omdat honden met deze bouw beter konden trekken.

Hetzelfde patroon vonden de onderzoekers in 82 hondenbotten en drie volledige skeletten uit een archeologische vindplaats in het huidige Chukotka. De resten waren 500 tot 2.000 jaar oud; bij 89 procent van de losse botten en bij alle drie de skeletten kwamen de verhoudingen overeen met die van moderne sledehonden. De botten kunnen daarom helpen om oude sledehonden te herkennen wanneer sledematerialen ontbreken, al bewijzen de verhoudingen op zichzelf niet waarvoor een hond werd gebruikt.

Omdat het oudste archeologische bewijs voor hondensledes ongeveer 9.000 jaar oud is en houten onderdelen zelden bewaard blijven, hopen de onderzoekers met deze methode meer te leren over de ontwikkeling van sledehonden en de manier waarop mensen zich in het Arctische gebied verplaatsten.