De 'Amerikaanse cheeta' blijkt helemaal geen cheeta te zijn geweest

In dit artikel:

De uitgestorven Miracinonyx trumani stond jarenlang bekend als de ‘Amerikaanse cheeta’, vanwege zijn slanke lichaam, lange poten en vermoedelijke snelheid. Nieuw onderzoek van onder meer de University of California, Santa Cruz, laat op basis van oud DNA uit fossielen zien dat het dier echter nauwer verwant was aan de moderne poema. De evolutionaire lijnen van beide soorten gingen ongeveer 2,6 miljoen jaar geleden uit elkaar. De gelijkenis met cheeta’s ontstond waarschijnlijk onafhankelijk doordat beide roofdieren in vergelijkbare open omgevingen leefden: een voorbeeld van convergente evolutie.

De onderzoekers analyseerden fossielen uit Wyoming en Yukon. Drie fossielen uit Yukon, die eerder niet aan M. trumani waren toegeschreven, bleken wel tot de soort te behoren. Daardoor blijkt het leefgebied veel noordelijker te hebben gelegen dan gedacht, tot in het Arctische Canada. Isotopenonderzoek wijst erop dat dieren uit Wyoming vooral landdieren aten, waaronder vermoedelijk gaffelbokken. De exemplaren uit Yukon hadden daarentegen een chemische signatuur die past bij een dieet met veel voedsel uit het water, waarschijnlijk trekvissen zoals zalm. Dat patroon kwam terug bij dieren uit verschillende gebieden en perioden, wat erop kan wijzen dat vis daar langdurig belangrijk was. Hoe de katten die vissen vingen, is nog onbekend.

Ook ontdekten de wetenschappers een genetische bijzonderheid: M. trumani bezat een gen dat samenhangt met zure smaakwaarneming, terwijl het vermoedelijk geen zure smaken kon proeven. Mogelijk hield dat verband met het gespecialiseerde dieet. Volgens hoofdonderzoeker Molly Cassatt-Johnstone tonen de vondsten aan dat deze katachtigen zich aan uiteenlopende leefomgevingen konden aanpassen.