Column: de populariteit van Harry Styles kun je verklaren door zijn 'parasociale relatie' met fans

In dit artikel:

Tim den Heijer beschrijft hoe het succes van Harry Styles vorige week in de Johan Cruijff Arena minder draait om zang of choreografie en meer om de eenzijdige, emotionele band tussen ster en publiek. Voor het stadion ontstond een tentenkamp van fans die uit het buitenland waren gekomen en een strak clubsysteem hadden bedacht om niet te hoeven voordringen: alles om dichter bij Styles te komen.

Den Heijer legt dit fenomeen uit met de term ‘parasociale relatie’, bedacht door wetenschappers Donald Horton en Richard Wohl: een gevoel van vriendschap dat éénzijdig is — je kent de beroemdheid niet persoonlijk, maar je brein behandelt die band bijna alsof het wel zo is. Dat mechanisme bestond al bij radio en televisie, maar sociale media hebben het enorm versterkt. Waar vroeger alleen clips en interviews te zien waren, delen artiesten nu ontbijtfoto’s, backstage‑angst en alledaagse grapjes, waardoor ze kwetsbaarder en daardoor dichterbij lijken.

Authenticiteit en consistent gedrag blijken belangrijker dan mysterie: sterren die humor, zwaktes of gewone trekjes tonen, bezorgen fans een sterker verbonden gevoel. Den Heijer illustreert dat met een eigen voorval — zijn neef kreeg een praatje, handtekening en een viraal filmpje met Styles — wat de indruk bevestigt dat de ster bereikbaar is.

Daarnaast versterkt de sociale dimensie het effect: fans delen kanalen, memes, liedjes en wachtrij‑ervaringen en vormen zo een stam met een eigen naam — bij Styles de “Harries” — net zoals bij Lady Gaga (Little Monsters) en Taylor Swift (Swifties). Die groepsidentiteit maakt de parasociale band intenser en zorgt ervoor dat mensen zich tijdelijk als onderdeel van hun idool voelen.

Kort: Styles’ megasterstatus komt niet alleen door talent, maar door het zorgvuldig opgebouwde gevoel van nabijheid en gemeenschappelijkheid dat sociale media en persoonlijk gedrag samen creëren.