CO2, de Keeling Curve en de Keeling Curve jr.

In dit artikel:

De Keelingcurve, die klimaatwetenschapper Charles David Keeling vanaf eind jaren vijftig opbouwde, registreert nauwkeurig de hoeveelheid CO₂ in de atmosfeer. De grafiek laat een jaarlijks ritme zien: in lente en zomer nemen planten op het noordelijk halfrond veel CO₂ op, terwijl de concentratie in herfst en winter weer stijgt doordat de fotosynthese afneemt en levende organismen blijven ademen. Tegelijkertijd is de hoeveelheid CO₂ sinds 1960 met ruim 30 procent toegenomen, vooral door menselijk handelen.

Keelings zoon Ralph ontwikkelde daarom een aanvullende zuurstofcurve. Bij het verbranden van steenkool, olie en gas wordt naast CO₂ ook zuurstof verbruikt. De metingen laten inderdaad zien dat de zuurstofconcentratie langzaam daalt terwijl CO₂ stijgt. Dat vormt een onafhankelijke bevestiging dat de extra CO₂ door de verbranding van fossiele brandstoffen wordt veroorzaakt. De afname van zuurstof vormt geen direct gevaar, omdat er veel meer zuurstof dan CO₂ in de atmosfeer aanwezig is.