Blauwe vinvissen bij Australië zingen graag, maar niet met hun mond vol krill

In dit artikel:

Dwergblauwe vinvissen voor de kust van West-Australië zingen vooral ’s nachts, omdat ze overdag diep in de Perth Canyon op krill jagen. Dat blijkt uit Australisch onderzoek naar het duikgedrag van twaalf gezenderde walvissen en geluidsopnames van 36 onderwatermicrofoons, die samen ongeveer dertien jaar aan gegevens opleverden.

De walvissen eten overdag doorgaans op 100 tot 500 meter diepte, waar krill zich in dichte zwermen ophoudt. ’s Nachts trekt de prooi naar het oppervlak en blijven de vinvissen meer dan 90 procent van hun tijd in de bovenste 40 meter. Daar hebben ze meer tijd voor hun lage, ver dragende zang. Op dagen waarop ze overdag foerageerden, bleef volgens de duikgegevens ongeveer een vijfde van de dag over voor reizen en rusten, activiteiten waarbij ze vermoedelijk zingen. In andere situaties was dat aandeel meestal twee derde tot vier vijfde.

De geluidsmetingen ondersteunen dit verband. Tijdens de noordwaartse trek was in de Perth Canyon op ongeveer driekwart van de dagen ’s nachts meer zang te horen dan overdag. Verder noordelijk en tijdens de terugtocht naar het zuiden was dat patroon minder sterk.

Dat biedt mogelijk een relatief eenvoudige manier om voedselgebieden van deze bedreigde walvissen in kaart te brengen. De soort herstelt langzaam van de walvisjacht en trekt door gebieden met scheepvaart, olie- en gaswinning en geplande windparken. Onderwatermicrofoons kunnen goedkoper en praktischer zijn dan het zenderen van grote aantallen dieren.

De onderzoekers waarschuwen wel dat zang niet rechtstreeks is gemeten en dat alleen mannetjes zingen. Ook waren de gegevens in het noordelijkste gebied beperkt. Nieuwe zenders moeten geluid en beweging tegelijk registreren om vast te stellen wanneer een zangpatroon echt op een voedselgebied wijst.