Bevers blijken verrassend goed te gedijen in gebieden langs de zee

In dit artikel:

Nieuw onderzoek laat zien dat bevers veel vaker dan gedacht leven in getijdengebieden en estuaria langs de noordwestkust van Noord-Amerika. Onderzoekers onder leiding van Gregory Hood brachten in Brits-Columbia, Washington en Oregon beverdammen en burchten in kaart en vonden vooral rond Snohomish en de Skagit River opvallend veel beverbouwsels: gemiddeld 19 dammen en 2 burchten per kilometer waterweg. Dat is ruim meer dan eerder was gemeld.

De studie, verschenen in *PLOS ONE*, laat zien dat bevers zich niet beperken tot rivieren en meren, maar ook goed kunnen omgaan met water dat voortdurend verandert door eb, vloed en een mix van zoet en zout water. Hun dammen zijn daar vaak lager en korter, maar houden bij laag water juist poelen vast waarin bevers kunnen zwemmen. Mogelijk maken ze het water ook minder zout, al is dat nog niet bewezen.

Volgens Hood betekent dit dat het leefgebied van de bever groter is dan lang werd aangenomen. Oude satelliet- en luchtbeelden tonen bovendien dat sommige dammen al minstens 35 jaar blijven bestaan, wat erop wijst dat meerdere generaties bevers ze gebruiken. Dat maakt de soort extra belangrijk voor natuurbeheer: de poelen achter de dammen kunnen ook schuil- en leefplekken bieden aan vissen zoals chinook- en cohozalm. Tegelijk benadrukken de onderzoekers dat er nog veel onbekend is over hoe bevers precies in deze kustgebieden leven.