Aten dinosauriërs aan de kust zeewier? Hun tandglazuur wijst die kant op

In dit artikel:

Amerikaanse paleontologen concluderen dat dinosauriërs die 113 tot 94 miljoen jaar geleden langs de kusten van Noord-Amerika leefden, waarschijnlijk geregeld voedsel uit zee aten. Ze onderzochten ongeveer driehonderd fossiele tanden, botten en schubben uit vijf kustgebieden en vergeleken die met resten uit het binnenland van het huidige Wyoming en Montana. Vooral het tandglazuur was bruikbaar, omdat dit na de dood weinig chemisch verandert.

De onderzoekers analyseerden de verhouding van koolstofisotopen. Zeewier bevat relatief veel koolstof-13; dat chemische signaal kan via de voedselketen in het tandglazuur terechtkomen. Kustdieren hadden duidelijk meer koolstof-13 dan soortgenoten uit het binnenland. Dat gold voor verschillende diergroepen, waaronder dinosauriërs. Eendenbekdinosauriërs uit Texas vertoonden waarden die vergelijkbaar zijn met die van vroege zeekoeien, die vrijwel uitsluitend zeeplanten aten. Volgens de onderzoekers kan aangespoeld zeewier, mogelijk na zware Krijtstormen, de extra voedselbron zijn geweest.

Niet alle kustdinosauriërs vertoonden het signaal. De planteneter Tenontosaurus had vergelijkbare waarden aan de kust en in het binnenland, wat past bij een dieet van landplanten. Die uitzondering ondersteunt de gedachte dat voedselkeuze, en niet een bijzondere stofwisseling of verandering in de atmosfeer, het verschil verklaart. Het onderzoek werpt daarmee nieuw licht op de veronderstelling dat dinosauriërs een afwijkende stofwisseling hadden: eerdere conclusies waren mogelijk gebaseerd op kustdieren die zeewier aten.

Het bewijs is niet definitief. Ook sommige zoetwaterplanten kunnen veel koolstof-13 bevatten, en van Tenontosaurus werd aan de kust slechts één tand onderzocht. Bovendien ontbreken gegevens uit andere klimaatzones en tijdperken. Vervolgonderzoek moet uitwijzen hoe algemeen het eten van zeewier onder dinosauriërs was.