49 Jaar, 21 miljard kilometer en een ingenieuze ingreep: hoe Voyager 2 bleef vliegen waar niemand ooit kwam

In dit artikel:

Voyager 2 werd op 20 augustus 1977 gelanceerd vanaf Cape Canaveral in Florida met een Titan IIIE-Centaur-raket. De sonde was ontworpen voor een vijfjarige missie, maar is 49 jaar later nog steeds actief en bevindt zich op meer dan 21,4 miljard kilometer van de aarde, in de interstellaire ruimte. Dankzij een riskante maar geslaagde ingreep van NASA’s Jet Propulsion Laboratory kan Voyager 2 naar verwachting minstens een jaar langer wetenschappelijke gegevens blijven doorsturen.

De missie werd mogelijk gemaakt door een zeldzame samenstand van Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus, die slechts eens per 175 à 176 jaar voorkomt. Door zwaartekrachtsslingers kon één sonde meerdere buitenplaneten bezoeken. Het oorspronkelijke plan was beperkt tot Jupiter en Saturnus, maar NASA besloot Voyager 2 ook naar Uranus en Neptunus te laten vliegen als Voyager 1 succesvol zou zijn bij Saturnus.

De sonde beschikte over elf instrumenten, waaronder camera’s, spectrometers en sensoren voor magnetische velden, geladen deeltjes en kosmische straling. Daarmee onderzocht Voyager 2 niet alleen de planeten, maar ook hun manen, ringen en magnetosferen. De missie leverde unieke kennis op over de verste werelden van het zonnestelsel en duurt, bijna een halve eeuw na de lancering, nog altijd voort.